Het is 8 juli in de ochtend. Nog even snel naar de supermarkt voor de laatste inkopen en dan klaar maken voor vertrek. Aangezien we in de EU blijven hoeven we niet uit te klaren. Alleen een bezoekje aan de havenmeester om het liggeld te voldoen en we kunnen weg. Even na het middaguur gooien we los en vertrekken we samen met Jolly Seawitch. Onze bestemming wordt Ierland en mocht dat om een of andere reden niet lukken Falmouth in het Verenigd Koninkrijk.
De weersvoorspellingen zijn redelijk alleen ontwikkelt zich een lage druk gebied wat het ons wellicht nog lastig kan maken. Als het tegen zit draait de wind naar noord tot noordoost. De voorspelde windkracht lijkt vooralsnog mee te vallen.
We verlaten de haven van Velas. Er staat weinig wind en we besluiten het eerste stuk op de motor te varen tot we de noordwest punt van het eiland zijn gerond. Vanaf daar varen we richting Graciosa wat we westelijk passeren. Daarna is het een rechte lijn richting de Ierse zuidkust.
Aangezien dit de laatste lange oversteek wordt hopen we op mooi weer en aangename wind. Nog een keer champagne zeilen! Het begint rustig maar in de loop van de dag 2 krijgen we de wind steeds meer op de kop en neemt deze ook in kracht toe. Het wordt al snel oncomfortabel maar goed, we zijn onderweg en nog steeds in de goede richting. Af en toe hebben we via de marifoon contact met de Jolly Seawitch. Altijd fijn om even de ervaringen te kunnen uit wisselen en het weerbericht te overleggen. Inmiddels ontwikkelt zich boven Engeland een stevige storm en het lijkt erop dat wij hier ook mee te maken zullen krijgen. Het is nog maar dag 3 maar inmiddels varen we al met een dubbel gereefd grootzeil en de stagfok. In de nacht, waarin de wind al flink is toegenomen en de golven het leven aan boord flink oncomfortabel maken, besluiten we de koers te verleggen. We varen zelfs enige tijd in bijna zuidelijke richting om een beetje bij te komen en de ergste wind te ontlopen.
In het begin van de ochtend neemt de wind af en valt zelfs helemaal weg. Ik besluit de motor te starten. Door de bewolking zijn de accu’s wat leeg geraakt en het warme water is ook al geruime tijd op dus een tijdje de motor aan kan geen kwaad. We varen nog geen vijf minuten op de motor of deze slaat af. Ik schakel de motor in neutraal en deze start direct. Bij het in zijn werk zetten slaat hij echter direct weer af. Ik start opnieuw en zet hem in zijn achteruit. Ik heb het vermoeden dat er iets in de schroef zit en vaak lost dit het probleem op. Zo niet vandaag. Annette die net slaapt wordt wakker en vraagt zich af wat we eraan kunnen doen. Erin duiken, is mijn antwoord, en zien wat er aan de hand is. Dit valt niet geheel in goed aarde. Ze constateert dat er wel heel veel swell is als gevolg van de eerdere harde wind en ziet een levensgroot risico dat ik de boot op mijn hoofd krijg en bewusteloos raak met alle gevolgen van dien. We besluiten eerst Jolly Seawitch in te lichten. Zij zitten zo’n 20 mijl bij ons vandaan dus te ver voor directe hulp maar wel goed dat een ieder geval iemand weet dat we een probleempje hebben.
Ik trek mijn zwembroek aan. Het water is nog best warm dus mijn wetsuit laat ik voor wat het is. Door het extra drijfvermogen zou dat me bovendien alleen maar hinderen om onder de boot te komen. Ik bind een lijn om mijn middel zodat ik in ieder geval met de boot verbonden blijf en neem een scherp mes mee. Via het zwemplatform spring ik in het water en zwem om de boot naar het midden van het schip. Hier heb je geen laste van de klappen die het achterschip op de golven maakt en kun je dus met het minste risico onder de boot komen. Ik zie al gelijk een flink net aan de schroef hangen. Ik probeer het met alle kracht los te snijden maar geef dit, na 4 keer boven te zijn geweest om adem te halen, op. Het is ondoenlijk en gevaarlijk om onder deze omstandigheden, waarbij je steeds één hand nodig hebt om jezelf aan de boot vast te houden, met een scherp mes aan de slag te gaan. Ik zwem naar de spiegel en wacht op een golfdal om via de zwemtrap aan boord te klauteren. Zeg maar gerust aan boord te worden gelanceerd. Daar vind ik Annette in de kuip. De spanning eist zijn tol en ze zit, met dank aan Startlink, huilend aan de telefoon met Joris. Die vaart op dat moment op een ferry op de Ierse Zee en probeert haar gerust te stellen en het doem scenario dat ik niet meer terug aan boord kom uit haar hoofd te praten.
Ik besluit mijn duikspullen aan te trekken en in plaats van het mes een stevige schaar (van Ikea!) mee te nemen voor een nieuwe poging om de schroef te bevrijden. Dit bleek de oplossing. In nog geen 10 minuten sta ik, levend en wel, en met een visnet van zo’n 15 vierkante meter op het achterdek. Missie geslaagd. De schroef en saildrive lijken geen schade te hebben opgelopen. De motor loopt weer prima. Ik wacht nog even tot het water in de boiler is opgewarmd en duik vervolgens onder een warme douche. Een zwempartij onder een stampende boot midden op de oceaan, die daar meer dan 3 km diep is, gaat je toch niet helemaal in de koude kleren zitten..
Even later pikt de wind weer op en besluiten we de zeilen weer te hijsen. De problemen blijken nog niet ten einde. De genua staat er beroerd bij en als ik naar boven kijk zie ik een flinke scheur. Wind en golven van de oversteek van Bermuda naar de Azoren en de harde wind van de afgelopen dagen zijn blijkbaar te veel geweest. Repareren van het zeil op volle zee heb ik weinig zin in. Bovendien, de enige manier van repareren van een laminaat zeil is plakken en daarvoor moet het zeil schoon en zoutvrij zijn. Dat gaat hem niet worden. Dit betekent dat we verder moeten met alleen grootzeil en de kleine stagfok. We koersen om de storm te ontwijken richting de Spaanse kust met het plan daar vandaan over te steken naar Falmouth. Met de beperkte zeilvoering is dit geen aanlokkelijk idee. We roepen de Jolly Seawitch op en vertellen dat we besloten hebben om een tussenstop te maken in A Coruna om het zeil te herstellen.
Vier dagen later krijgen we de Spaanse kust inzicht. We steken het verkeersscheidingsstelsel over en met een bakstag windje en lekker zonnetje in de rug koersen we richting A Coruna. We hebben inmiddels via de marifoon afscheid genomen van Jolly Seawitch die doorgaat richting Falmouth.
Voor de ingang van A Coruna staat een fenomenale swell. Enorm lange en hoge golven en een groepje dolfijnen leiden ons bijna surfend naar binnen. Ondertussen voeren we een slalom uit om niet een van de lijnen van de vele kreeftenkorven in de schroef op te pikken. Een keer is genoeg!
Even voor zes uur in de middag leggen we aan in A Coruna. Hiermee kruisen we de lijn waarmee we ons rondje Atlantische Oceaan begonnen. De cirkel is rond. We blijven nog een aantal dagen in A Coruna voor de nodige reparaties en genieten wederom van deze heerlijke stad. We besluiten om via Bretagne de weg naar huis te vervolgen.
Sailing Janjorem 