Al vroeg in de morgen staat er een rij voor het kantoor van de havenmeester. Het blijken vooral mensen te zijn die de afgelopen dagen zijn aangekomen en hopen op een plekje in de haven. We zijn weer terug in de EU en het inklaren verloopt vlot zonder moeilijke vragen. Een ligplaats in de haven zou er de komende dagen niet in zitten. De haven is overvol en door het voorspelde stormachtige weer vertrekken er ook geen boten. Voorlopig liggen we dus voor anker.
Daarnaast krijgen we het advies van de havenmeester om 6 juni aan boord te blijven om in geval van problemen met het anker tijdens de storm snel te kunnen reageren. Een streep door de rekening van Annette en Agaath want die zouden die dag, mijn verjaardag, aan boord komen. Uiteindelijk blijkt ook hun vlucht te zijn geannuleerd vanwege het slechte weer en zou er pas op 7 juni een eerste mogelijkheid zijn om weer op Horta te kunnen landen.
Op 6 juni ’s morgens valt het met de storm nog reuze mee waardoor we nog wat boodschappen hebben gedaan. Bij terugkomst bleek de boot versierd door Laura en Bryce van de Belle Fleur. Helaas zit een verjaardagsborrel er vandaag niet in en stellen we die uit tot de 8e.
Inmiddels heb ik in de gaten dat een beetje duwen en trekken bij de havenmeester helpt bij het krijgen van een ligplaats. De volgende ochtend dus al vroeg zelf een rondje door de haven gedaan en het blijkt dat naast de Chaira, de boot van Michiel en Annette die we sinds Puerto Rico niet meer hebben gezien, er een plek vrij zou komen. Dus op naar de havenmeester en uiteindelijk krijgen we toestemming om daar af te meren. Precies op tijd om Annette en Agaath te ontvangen die inmiddels op Horta zijn geland.
Annette heeft weer een tas vol onderdelen bij zich. Nieuwe blokken voor de neerhouder, een nieuwe furler voor de stagfok en een mooi nieuw teakhouten plankje om de op Bermuda provisorisch gemonteerde meters weer een nette plek te geven. Met behulp van Kees maak ik de bouten van de hydrovane los en brengen we nieuwe kit aan. Hopelijk houdt dit beter en komen we verder weer droog thuis.
Nu we weer compleet zijn wordt het tijd voor een verjaardagsborrel. Natuurlijk doen we dit in Peter Café Sport. The place to be voor zeilers die de Azoren bezoeken. Inmiddels zijn er veel boten gearriveerd die we eerder ergens zijn tegengekomen dus het wordt het ook nog eens een gezellige reünie-borrel. Met veel (sterke) verhalen en mooie herinneringen. Ter afsluiting van een leuke dag besluiten we met een wat uitgedund gezelschap een hapje te eten. Eten op de Azoren is goedkoop een doorgaans van prima kwaliteit. Ook de dagen erna zullen we dus weinig koken maar vooral genieten van de lokale keuken.
De komende dagen besteden we aan het verder verkennen van het eiland Faial waarvan Horta de hoofdstad is. We besluiten een busje te huren met als eerste doel een wandeling rond de krater van de Cabeço Gordo. Het hoogste punt van het eiland (> 1000 m). Dit belooft een prachtig uitzicht over Faial en de omringende eilanden! Niet dus… Aangekomen bij het begin van de wandeling blijkt het potdicht te zitten van de mist maar natuurlijk weerhoudt ons dit niet om toch de wandeling rondom de krater te volbrengen. Het is nat en koud en deze omstandigheden maken de wandeling, mede door het toch al onherbergzame terrein, tot een ware uitputtingsslag.
Met de auto vervolgen we onze verkenningstocht en de eerste stop is, hoe kan het ook anders, bij een eetgelegenheid. Restaurant Bela Vista biedt inderdaad een mooi uitzicht maar nog beter was de keuken. We geven ze de vrije hand in het serveren van een heerlijk vismenu. Helaas kan ik als chauffeur niet genieten van de prima lokale wijn. We vertrekken richting de westpunt van het eiland. Dit is de plaats van de meest recente vulkaanuitbarsting op Horta. De Capelinhos is voor het laatst uitgebarsten in 1958. De vuurtoren die tot die tijd vrij uitkeek over zee staat vanaf die tijd achter een bergtop.
We gaan langs de noordkant van het eiland weer terug naar Horta. Onderweg stoppen we een aantal keren vanwege het mooie uitzicht over de groene heuvels met veel kleurige bloemen en sluitend een mooi uitzicht op Horta en natuurlijk al onze boten.
Langzaam maar zeker gaat ieder weer zijn eigen weg. Kees en Agaath pakken het vliegtuig naar Ponta del Gada op Funchal en wij besluiten met Jeroen en Ruth de ferry te nemen naar het naastgelegen eiland Ilho do Pico om de indrukwekkende gelijknamige vulkaan van dichtbij te bekijken. Deze wordt overigens door dikke bewolking aan het zicht onttrokken. We komen (te) vroeg aan in Madalena. Alles is nog gesloten en het stadje lijkt uitgestorven. Op het plein in het centrum vinden we een cafe wat open is en onder het genot van kop koffie maken we de plannen voor de rest van de dag.
We besluiten een taxi voor de hele dag te huren om ons rond te rijden. De taxichauffeur blijkt een geschikte kerel die ons vol enthousiasme over het eiland verteld. We stoppen regelmatig. Aan de zuidkant is het eiland rijk aan wijngaarden omringd door muurtjes van vulkanisch gesteente. We bezoeken het walvismuseum waar de geschiedenis van de walvisvaart rondom het eiland wordt toegelicht. Wellicht niet de meest mooie episode in de geschiedenis maar toch interessant om te zien hoe de (beperkte) walvisvangst in zijn werk ging. Niet met grote industriële schepen maar met, zeker niet zonder gevaar, door spierkracht aangedreven bootjes.
We vervolgen onze weg de vulkaan op. Het is druilerig weer, af en toe komt de zon door. Het gebied rondom de vulkaan is voor een groot deel beschermd landschap. Mooi groen maar behalve wat koeien en eenden verder weinig te zien. We besluiten door te rijden maar de ferry en terug te keren naar Horta.
We blijven nog een paar dagen in Horta die we besteden aan het nodige onderhoud aan de boot, het wegwerken van de was en het aanvullen van de proviand. Een belangrijke klus is het zoutvrij maken van de bilge veroorzaakt door lekkage van de windvaanbesturing tijdens de oversteek van Bermuda. Met de waterslang spuiten we de bilge van voor tot achter schoon en we lenen een ventilator van de buren om de boel onder de vloer droog te blazen. We zullen nog een tussenstop maken in Velas op Ilha de Saõ Jorge alvorens koers te zetten naar Europa. Maar voor we vertrekken moeten we natuurlijk wel het Janjorem logo achterlaten op de kademuur van Horta. Goed voorbereid met een sjabloon en een paar spuitbussen verf in de juiste kleur weten we deze klus in recordtijd te klaren. Waar anderen uren bezig zijn lukt het ons om in minder dan een uur een prachtig kunstwerk achter te laten :-).
We rommelen nog een paar dagen wat rond in Horta. In Cafe Sport weten we nog een vlaggetje van Herkingen Marina te ruilen tegen een origineel exemplaar van het cafe. Je moet tenslotte wel kunnen bewijzen dat je er echt geweest bent.
Uiteindelijk vertrekken we op 24 juni in gezelschap van Jolly Seawitch en Jest X naar Velas. Onderweg komen we de Belle Fleur tegen. Zij keren terug naar Horta en zullen van daaruit terugkeren naar het Europese vaste land. Het dorpje heeft een kleine jachthaven recht onder een stijle rotswand. Er blijkt plaats voldoende. Een meevaller want het blijkt net als elders op de Azoren vaak vechten te zijn om een plekje. Schepen die na ons arriveerden moesten ankeren naast de haveningang. Prima bij rustig weer maar toch blij dat wij binnen liggen.
Velas blijkt een leuk vissersplaatsje. Diverse restaurants en winkeltjes in het centrum en we vallen met onze neus in de boter want deze week blijkt ook het jaarlijkse zomerfestival plaats te vinden. Saõ Jorge is bekend om zijn kaas. Er wonen aanzienlijk meer koeien dan mensen op het eiland. Uiteraard zijn we benieuwd waar al die melk dan tot kaas wordt verwerkt en we bezoeken daarom de grote kaasfabriek. We krijgen uitleg over het hele proces en de verschillende rijpingen. Uiteindelijk worden we natuurlijk uitgeleide gedaan via het winkeltje waar we de nodige lekkernijen meenemen.
De volgende dag huren we twee scooters om daarmee de zuidkant van het eiland verder te verkennen. Jolly Seawitch en Jest X vinden dat te uitdagend en nemen een taxi. We rijden langs de schier eindeloze kustweg en stoppen regelmatig om van het prachtige uitzicht en mooie bloemen te genieten. De weg blijkt van uitstekende kwaliteit, het blijft alleen oppassen met de vrij snel passerende auto’s. Een scooter voelt dan toch net wat anders aan dan een motor.
Voor de lunch komen we aan bij Cafè Nunes. Dit cafe is onderdeel van de enige nog actieve koffieplantage op het eiland. Naast een goede, eenvoudige lunch met uitstekende koffie krijgen we een rondleiding door de plantage en de branderij.
De komende dagen hangen we wat rond in het dorpje en genieten van de rust op de boot en van het feest in het dorp. De rust op de boot wordt overigens elke avond zeer luidruchtig verstoord door een grote hoeveelheid vogels die de rotsen rondom de haven bewonen. We ontdekken dat de vissen in de haven dol zijn op tomaat. Het voeren hiermee leidt tot heftige taferelen in het water. De dag na het feest vertrekt Jest X. Wij blijven met Ruth en Jeroen achter in afwachting van een goed weer window om te vertrekken richting Engeland.
Boven het dorp uit steekt de Morro Grande, de grote heuvel. Dit is een beschermd natuurgebied en de wandeling naar de top biedt prachtige vergezichten. Annette haar knie werkt niet mee en ik besluit met Ruth en Jeroen naar boven te wandelen. Het blijkt nog een stevige klim in de volle zon. We genieten van het uitzicht over de rode daken van Velas, het eiland en de zee.
Het weer window laat nog even op zich wachten en we huren een auto om daarmee de noordkant van het eiland te bekijken. Onderweg passeren we een parkachtig bos. Hier zetten we Ruth en Jeroen af voor een wandeling terwijl wij doorrijden naar het noordelijkste puntje van het eiland.
De rit erheen is de moeite waard. Kilometerslang rijden we langs afrasteringen met hortensias over een onverharde weg waarbij we regelmatig moeten uitwijken voor een kudde koeien die worden verweid. Aangekomen bij de noordpunt treffen we een verlaten kazerne en de oude vuurtoren. eigenlijk best een luguber gezicht. De verlaten barakken en het grauwe beton waar de ramen uit verdwenen zijn. Een perfecte locatie voor een James Bond film. Gelukkig is er meer; de nabijgelegen uitkijkpost geeft een mooi uitzicht op Pico en Faial en er is een grote diversiteit aan vogels.
We pikken Ruth en Jeroen op en rijden door langs de noordkant van het eiland en door een verlaten en bergachtig stukje binnenland. We eindigen uiteindelijk weer aan de kust en genieten (weer eens) van een prima lunch en maken een wandeling over een van Fajas. Dit zijn laaggelegen landtongen die zijn ontstaand door aardverschuivingen of verzakkingen. Hierdoor zijn bijzondere ecologische gebieden ontstaan.
Inmiddels zien we een klein weer window aankomen waardoor we over 2 dagen, het is dan 8 juli, kunnen vertrekken voor de oversteek naar Engeland. Maar eerst dompelen we ons nog onder in het feestgedruis met overdag een markt met vele kraampjes met lokale producten en in de avond optredens zowel op straat als op een groot podium aan de rand van het dorp.
Hiermee eindigt ons bezoek aan de Azoren. Prachtige eilanden met heel vriendelijke mensen en, ondanks dat je er betaald met de Euro, voor on-Europese prijzen.
Morgen op tijd op en klaar maken voorvertrek voor een oversteek van ongeveer 1250 mijl. De laatste grote oversteek voor onze aankomst in Europa.
Sailing Janjorem 