We zijn op 21 mei vertrokken uit Bermuda. Het is prima zeilweer met bij vertrek zelfs wat weinig wind. Tegelijkertijd vertrekken ook onze vrienden op de Jolly Seawitch, True North, Belle Fleur en Maaike Saadet. Iedereen met bestemming Horta. Al gauw raken we elkaar kwijt en na 2 dagen zien we ook niemand meer terug op de AIS. Regelmatig halen we via Starlink de laatste weerberichten binnen en al snel zien we de eerste lage druk gebieden achter ons aankomen. Het beloofd een pittig tochtje te worden.
Kees blijkt behoorlijk huishoudelijk aangelegd en zo komt er steeds tijdig ontbijt, lunch en diner op tafel. Veel is vooraf al klaar gemaakt en ingevroren dus het koken valt gelukkig mee. Er staan steeds flinke windgolven die de boot stevig laten stuiteren wat het koken zonder voorbereidingen op Bermuda een stuk lastiger zou hebben gemaakt. De broodbakmachine bewijst ook regelmatig zijn dienst waardoor we altijd vers brood hebben.
Naast veel wind valt er ook regelmatig een flinke bui en varen we bijna continue met de backdrops aan onze buiskap geritst waardoor we in ieder geval droog zitten. Kees heeft door het gestamp en het lawaai van het water langs de romp moeite met inslapen. Gelukkig luk het mij om ook tijdens mijn wachten steeds 20-25 minuten te slapen waardoor ik behoorlijk fris blijf. De voortgang is goed en regelmatig informeren we het thuisfront hierover. Annette en Agaath, de echtgenote van Kees, staan namelijk klaar om naar de Azoren te vliegen zodra we daar aankomen. Aangezien ik 6 juni jarig ben is het streven om zowel met boot als vliegtuig in Horta te zijn om dit heuglijk feit te vieren.
Gelukkig wordt het onstuimige weer regelmatig afgewisseld door rustiger en zonniger perioden en maken we goede voortgang. Het lukt ons in tegenstelling tot onze medevertrekkers om steeds aan de randen van de grootste depressie te varen waardoor het slechtste weer ons bespaart blijft. Regelmatig worden we vergezeld door grote scholen dolfijnen en passeren we velden met Portugese oorlogsschepen. Een kwal die zich door de wind laat voortblazen en nare, pijnlijke verwondingen veroorzaakt.
Deze oversteek blijkt niet alleen ons maar ook de boot het meest uit te putten. Na een aantal dagen blijken we zoutwater in de bilge te hebben. Onderzoek wijst uit dat de Hydrovane windstuurinstallatie de veroorzaker is. Door de grote krachten op de bevestigingen op de romp blijkt de Sikaflex kit het niet te houden. Nu was ik al nooit erg blij met dit goedje en de liefde hiervoor is nu voorgoed voorbij. Helaas is dit euvel niet varend te verhelpen en is de enige oplossing over te schakelen op de elektrische stuurautomaat. Hiermee kunnen we de druk op de bevestiging van de Hydrovane verminderen waardoor de lekkage verdwijnt. In Horta zullen we de hele bilde met zoetwater reinigen. Helaas blijkt dit niet het enige euvel tijdens deze oversteek. Ik lig nog maar net in bed als Kees een flinke gil naar binnen geeft. Buiten gekomen zie ik dat de giek een stuk hoger staat dan normaal. Het blijkt dat een van de blokken van de neerhouder door metaalmoeheid is gebroken. Dit betekent in het donker en met veel wind en regen een noodoplossing maken met een stuk Dyneema lijn. Al met al heeft hele actie nog geen 10 minuten geduurd maar door de adrenaline was de slaap even verdreven. Twee nachten later was het weer raak. Net voor zonsopgang is er een luide knal en flappert de stagfok naast de boot. Kees klautert naar het voordek en constateert dat de, nog geen 2 jaar oude, Selden furler volledig in tweeën ligt.
Om de stagfok binnen te krijgen moet ook ik naar het voordek. Natuurlijk zijn we beiden goed aangelijnd en kunnen we onze energie volledig richten op het naar binnen sleuren van het zeil. De stagfok kan met dit weer eigenlijk niet worden gemist en we besluiten om de furler van Code 0 (ons grote oranje lichtweer zeil) te gebruiken om de stagfok weer in de lucht te krijgen. Al met al zijn we een flink uur in de weer geweest om het euvel te fixen en kunnen we de rest van de tocht probleemloos voortzetten.
Inmiddels naderen we de Azoren en wordt het weer beter. Regelmatig worden we weer vergezeld van flinke scholen dolfijnen die hun kunstjes rondom de boot vertonen en komen de Azoren inzicht. Begin van de middag van 2 juni zien we eerst de wolken rondom en daarna de hoge top van Pico afsteken tegen de horizon.
Inmiddels valt de wing volledig weg en besluiten we het laatste stuk op de motor verder te gaan. Net voor middernacht komen we aan in de overvolle haven van Horta. Ook de ankerplek is erg druk en uiteindelijk vinden we een plek voor de haveningang waar er voldoende ruimte is om rustig te kunnen slapen. Bij gebrek aan een aankomstbiertje nemen we een glas whisky waarvan Kees de bodem niet meer weet te bereiken. Hij valt letterlijk om in een welverdiende diepe slaap.
De volgende morgen laden we het vuilnis, wat we tot een zak hebben weten te beperken, in de dinghy en klaren we in op het havenkantoor.
Sailing Janjorem 