Pech in Puerto Rico.

We arriveren in Ponce, Puerto Rico op 14 december om middernacht na een zeiltocht van bijna 4 dagen vanaf Bonaire. De hele weg hebben we aan de wind gezeild over stuurboord boeg. Begin van de avond hebben we de motor gestart omdat de wind wegviel en meer tegen ging staan. De toegang tot de haven van Ponce is dankzij een tweetal geleide lichten goed in het donker aan te varen. Waren deze lichten er niet geweest dan was het nog een hele opgave geworden want de rode en groene ton die de ingang tot het toegangskanaal markeren waren niet te vinden. Uiteindelijke zagen we de rode ton met een heel flauw lichtje toen we deze op 100 meter afstand passeerden. Na ca. 2 mijl ligt aan de rechteroever de Ponce Yacht Club met daarvoor een ruime ankerplek.

Er liggen nog 3 boten waaronder de Chiara van Annet en Michiel. Zij waren enkele uren voor ons aangekomen. We zoeken een ruime plek en vervolgens snel het anker uit en naar bed. Dit bleek later niet helemaal de juiste beslissing want ik had me eerst telefonisch moeten melden bij de US Coast Guard. De volgende ochtend als eerste gebeld en het foutje werd ons vergeven. We worden verzocht een uur later terug te bellen voor nadere instructies. Na wat spraakverwarring blijkt dat we niet met de dinghy maar met het hele schip naar de kant moeten. Een blik achter ons toont een compleet ontvangst comité inclusief een grote herdershond. We halen het anker op en worden opgevangen door de mannen van de coastguard voor de afhandeling van de nodige formaliteiten en inspectie van het schip. De Chiara ligt nog steeds voor anker en is al even verbaasd als wij als we hen oproepen om ook naar de kant te komen. Inmiddels zijn er 2 mannen en K1 aan boord gestapt voor inspectie van het schip. Ik geef aan dat we weliswaar Nederlanders zijn maar dat ze voor drugs het andere schip moeten inspecteren. Blijkt dat het niet in de eerste plaats om  drugs maar om de illegale invoer van verse groente, fruit, vlees en zuivel gaat. We blijken nog een paar verse spullen te hebben en kregen de nadrukkelijke opdracht dit aan boord te consumeren en het afval aan boord op te slaan. Aan wal brengen van organisch afval afkomstig van ingevoerde producten is streng verboden. We nemen dit ter kennisgeving aan en tekenen braaf de bijbehorende verklaringen. Inmiddels zijn onze paspoorten ingenomen en we worden verzocht een uurtje te wachten op de terugkomst daarvan. Het inklaren is in ieder geval goedkoop. Voor $16, gepast en contant te betalen, krijg je een compleet welkomst comité en uitgebreide instructies. Overigens allemaal uitermate vriendelijk dus geen klagen.De rest van de dag besteden we aan het opruimen van de boot, wassen en bijkomen.

De 2 dagen daarna bezoeken we, samen met de bemanning van de Chiara, Walllmart en Ponce. Als onderdeel van de VS is Puerto Rico goed bedeeld met grote shopping malls en is alles wat je wenst verkrijgbaar maar niet goedkoop. Ponce is een flinke stad met een historisch centrum wat helaas door de orkaan Irma en recentelijk door een aardbeving flink is beschadigd. Een aantal monumentale gebouwen en musea zijn daarom nog steeds gesloten in afwachting van herstel.

Toch is het de moeite van een bezoek waard en je krijgt en goed beeld van de oorspronkelijk Spaanse bezetting en de uitruil van het eiland met de VS in 1898. Een groot deel van de, opvallend vriendelijke, bevolking spreekt nog steeds uitsluitend Spaans.

Ondertussen is in de industriehaven een schip met cement afgemeerd en het lossen vindt plaats onder een enorme stofwolk die de Janjorem in no time omtovert in een grijs schip. Het cement stof blijkt hardnekkig en het heeft nog weken geduurd voor we het overal vanaf hadden gepoetst met pure schoonmaakazijn.

Helaas biedt de haven weinig vertier. De orkaan heeft alle restaurants aan de oorspronkelijk levendige boulevard weggevaagd. Wel is er een aantal keren per week een foodtruck festival met lokale gerechten en veel keiharde muziek.

We besluiten dan ook om samen met de Chiara te vertrekken naar Isla Caja de Muertos (doodskisteneiland). De naam laat raden wat hier de belangrijkste bron van inkomsten was. Het is een klein eiland met daarop een, ook door Irma, vernietigd resort. Het water is helder en het eiland kun je in een paar uurtjes bekijken.

Na wat wandel- en klauterwerk besluiten we dat een nachtje hier wel voldoende is en dat we de volgende ochtend vroeg zullen vertrekken naar Salinas. Een vroeg vertrek vanwege enerzijds de onrustige ankerplek door de swell en de vanaf 10 uur ’s morgens toenemende wind.

De baai van Salinas ligt mooi beschut omringd door eilandjes met mangrove en biedt ook bij orkanen enige mate van beschikking. De baai wordt, behalve door zeilers, ook bewoond door een grote groep zeekoeien en pelikanen die zich met regelmaat naast of op de boot vertonen.

Het is druk in de baai en we varen door tot achteraan waar we in ca. 3 meter diep water ankeren. Dit blijkt een prima plek met een korte afstand tot de marina met dinghy steiger.

Bij aankomst controleer ik meestal even snel het motorruimte op eventuele lekkages. Helaas is het dit keer prijs. Er ligt een flinke plas olie onder het motorblok en nader onderzoek wijst uit dat het niet de motor zelf maar de saildrive is die olie lekt via de as die de koppeling met de aandrijfas met de motor verzorgt. Conclusie: de oliekeerring die de afsluiting van de as verzorgt moet worden vervangen. Een vervelende klus want dit betekent dat de motor van zijn plaats moet om ruimte te creëren om de oliekeerring te vervangen. Nu hebben we veel reserveonderdelen aan boord maar een dergelijke oliekeerring ontbreekt. Uit overleg met Dieselparts Rotterdam blijkt dat ik het bij het juiste eind heb maar dat als de motor vergenoeg naar voren kan worden geschoven de saildrive op zijn plaats kan blijven. Dit betekent dat ik de reparatie in het water kan uitvoeren. Uit contact met de lokale Yanmar importeur blijkt het onderdeel daar niet op voorraad en dat moet uit de VS komen. Klinkt simpel maar het is inmiddels kerstmis en dat wordt in Puerto Rico vanaf half december tot aan Drie Koningen in januari gevierd. Ergo de monteur die ik ter assistentie nodig heb is drie weken op vakantie en de levertijd van het onderdeel ongewis. Voorlopige inschatting is dat we tot de 3^e week van januari vastliggen in Salinas. Uiteindelijk bood dit oponthoud ook de mogelijkheid wat andere klussen aan boord uit te voeren.

We besluiten er het beste van te maken en huren samen met de Chiara een auto om Puerto Rico verder te verkennen. We vieren kerstmis met  de bemanningen van Chiara, Wally Wallou en Theodorus C. met een kerstdiner bij Ladi’s Place. Het eten blijkt niet echt top maar dat is gecompenseerd met de nodige Black & Stormys en Pina Colada. Na kerstmis arriveert ook de True North en met de bemanningen van de 5 schepen vieren we later oud en nieuw op de Janjorem.

Puerto Rico blijkt een prachtig land met aardige behulpzame bevolking en mooie steden en heel veel natuur variërend van wat droger en meer in cultuur gebracht landschap tot tropisch regenwoud met watervallen, mooie bomen en meters hoog bamboe. Aan de kust zijn er een aantal toeristenplaatsen met mooie stranden en mooie uitdagende wave, kite en windsurfplekken.

De hoofdstad San Juan bestaat uit de oude stad aan het water en de wat lager gelegen nieuwe stad daarachter. De oude stad ademt het Spaanse kolonialisme met prachtige oude gebouwen en omringt door een drietal oninneembare forten. Nederlanders, Engelsen, Fransen, ze hebben allemaal geprobeerd de stad en daarmee Puerto Rico in handen te krijgen maar het is geen van hen gelukt. Tot in 1898 een schimmige deal met de VS leidde tot de “vrijwillige” overdracht het van Spanje aan de VS. Voor de VS was Puerto Rico van strategisch belang als dichtst bij de evenaar gelegen uitvalsbasis voor marine, luchtmacht en later als grondstation voor communicatie- en spionagesatellieten. Puerto Rico geniet een speciale status als onafhankelijk land binnen de VS en is dus niet een van de Amerikaanse staten. We maken een mooie wandeling door de stad en sluiten de dag af in een van de vele gezellige restaurants met binnentuin in het oude centrum.

De daarop volgende dag maken we uitstapjes naar de oude satellietbasis, het Arecibo Observatory. Hier stond onder andere de grootste radiotelescoop ter wereld. Deze speelde een belangrijke rol in de James Bond film GoldenEye. Helaas is de telescoop ingestort begin 2020 maar de resten en een interssant museum over het onderzoek en de data die in ca. 50 jaar is verzameld, is de moeite waard. Ook de rit er naar toe is erg leuk en leidt je via allerlei kleine steile bergweggetjes door een jungleachtig gebied. De reden van het instorten wordt geweten aan de invloed van orkanen en aardbevingen die de constructie zouden hebben verzwakt. Maar gebrek aan onderhoud lijkt ook een plausibele verklaring. Jammer want de telescoop was uniek en de herbouwkosten zijn te hoog voor de Puerto Ricaanse overheid en uiteindelijke zijn er alternatieven met goedkopere en effectievere moderne observatoria.

Vanuit het observatorium rijden we door naar Arecibo. Dit zou een pareltje aan de kust moeten zijn maar dat lijkt al even geleden. De stad is ernstig beschadigd door Irma en een aantal aardbevingen. Aan de gebouwen kun je de grandeur van de Spaanse tijd herkennen maar de ontbrekende de daken en de aangebrachte muurschilderingen maken het er niet fraaier op. Dus lunchen en wegwezen.

Later bezoeken we het hoogst gelegen stadje van Puerto Rico, Aibonito. Het stadje zelf ligt er verlaten bij maar het ligt aan de prachtige La Ruta Panoramica. Een route waar we ook de weken daarna nog regelmatig een stuk van rijden met prachtige vergezichten en regenwouden.

Ondertussen is het Drie Koningen en wachten we nog steeds op onze onderdelen. Salinas kennen we inmiddels wel en aangezien we niet steeds een auto willen huren bestaan onze dagen steeds meer uit een wandelingetje naar de bakker of de supermarkt en zo nu en dan een drankje of een hapje eten in de vele etablissementen in de omgeving van de baai. In de marina zelf zit overigens een prima restaurantje met een keer per week verse sushi en sashimi. Uiteindelijk vertrekken langzaamaan onze vrienden van de andere boten. We besluiten dat het tijd is om er een paar dagen tussenuit te gaan en boeken een verblijf op een oude plantage. Casa Grande Mountain Retreat is nu een retraite oord geworden met yoga sessie, massages en, naar ze zeggen, gezond en uitstekend veganistisch eten. Als carnivoor pur sang moet ik toegeven dat het inderdaad prima eten was. Het is een prachtige omgeving met mooie kamers. Helaas regende het bijna 2 dagen non-stop zodat we de omgeving vooral vanonder een afdakje en vanuit de auto hebben gezien. Maar het was een heerlijke afwisseling. Op de terug weg passeren we eerst de Caonillas stuwdam en daarna Cañón Blanco, een indrukwekkende witte rotspartij waardoor met veel geweld het regenwater uit de bergen wordt geperst.

Uiteindelijk is de dag daar. We boeken een ligplek in de Marina voor 2 dagen. De eerste dag bereid ik zoveel mogelijk de demontage van de motor voor en op dag 2 komt er een monteur met het gewraakte onderdeel. Hij heeft een dag uitgetrokken voor het demonteren en monteren van onderdeel en motor maar na 3,5 uur is de klus geklaard en draait de motor en saildrive weer als een zonnetje. Hierdoor houden we tijd over en kunnen we de boot klaarmaken voor vertrek naar Vieques, een Portoricaans eiland zo’n mijl of 50 verderop.

We vertrekken vroeg in de ochtend om zo min mogelijk tegenwind te hebben. Het zal vooral het eerste stuk motoren worden tegen wind en stroom. Als we eenmaal op zee zijn blijkt de boot nauwelijks snelheid te willen maken op de motor. Het lange stilliggen in de, blijkbaar zeer voedzame, baai van Salinas heeft waarschijnlijk gezorgd voor veel aangroei van pokken en plantjes op de schroef en de romp. Uiteindelijk besluiten we een extra stop in te lassen bij Patillas om eerst schroef en onderwaterschip te ontdoen van alle aangroei. De Puerto Patillas blijkt een prima beschutte baai waar het goed ankeren is op ondiep water met een zandgrond met wat zeegras. Anker erin, duikspullen aan en aan de slag dus. Dankzij de Coppercoat op onze romp zat de aangroei nauwelijks vast en was die er met een ijskrabber makkelijk af te schrapen. De schroef zat flink vol met pokken en de saildrive was voorzien van diverse mooie plantjes. Na een uur noeste arbeid is het onderwaterschip weer mooi glad en blinkt de schroef je onder water tegemoet. We genieten va het uitzicht en de ondergaande zon. Morgen verder naar Vieques.

De tocht naar Vieques bleek grotendeels recht in de wind. We besluiten te beginnen op de motor. Zo af en toe passeert er een regenbui met mooie regenbogen voor de Puerto Ricaanse kust tot gevolg. De oversteek naar Vieques is kort en daarna volgt er een lang stuk parallel aan het eiland naar de ankerblad waar ook True North en Wally Wallou liggen. Sun Bay doet zijn naam eer aan. Een mooi wit strand met palmbomen en een stralend zonnetje bij aankomst. Maar wat een beroerde plek om met de swell die van buiten net om het hoekje van de baai binnen komt te overnachten. We besluiten de volgende dag om snel door te varen naar Culebra. De eerste 10 mijl waren behoorlijk onstuimig maar nadat we de punt van Vieques hadden gerond en Culebra in zicht kregen werd een heerlijk stukje zeilen. Culebra is een klein eiland dat onderdeel is van Puerto Rico. Er zijn een paar mooie ankerplekken. Direct achter het rif heb je een prachtig uitzicht maar dat vonden meer mensen en het lag er dermate vol dat we besluiten door te varen tot het stadje. Daar ligt een grote baai met voldoende ruimte  en bovendien biedt het makkelijk toegang tot de winkeltjes en restaurants. Je gaat hier tientallen jaren terug in de tijd. De sfeer is gemoedelijk en het plekje schilderachtig. Een dag later voegt ook True North zich weer bij ons en we besluiten om van hieruit gezamenlijk naar Sint Maarten te vertrekken zodra het de wind het toelaat. Het is inmiddels de eerste week van februari en vanuit Sint Maarten willen we graag nog Guadeloupe, Antiqua, St. Barth, Sint Eustatius en Saba bezoeken. Helaas zal er van die plannen weinig terecht komen.

Voor vertrek naar Sint Maarten moeten we uitklaren uit Puerto Rico. Dit blijkt te kunnen op het vliegveld van Culebra. Na een korte trip met de dinghy en een wandeling van 20 minuten komen we aan bij het vliegveld. Helaas lijkt het erop dat Immigration gesloten is uit de verhalen van andere zeilers hadden we begrepen dat het weleens enkele uren kan duren voor je wordt geholpen. Niets blijkt minder waar, een paar keer kloppen en er verschijnt een vriendelijke geüniformeerde meneer die ons binnenlaat en zich stort op het papierwerk. Hij blijkt erg geïnteresseerd in wat we doen en waar we zijn geweest. Al met al staan we na een uurtje weer buiten, klaar voor vertrek naar Sint Maarten.

De wind is gedraaid naar het noordoosten en dat is net genoeg om zeilend Sint Maarten te kunnen bereiken. We verwachten er ruim een dag over te doen dus dat betekent een nachtje doorvaren. We passeren de British Virgin Islands gedurende de avond en nacht. We hebben besloten hier niet te stoppen vanwege de enorme drukte op de ankerplaatsen en de hoge kosten voor inklaren en mooring. Zoals vaak blijkt het venijn van de tocht in de staart te zitten. De oversteek van de BVI naar Sint Maarten blijkt hoog aan de wind met een pittig zeetje op de kop. Stuiteren dus! We krijgen bakken met water over maar het lukt ons om met slechts 1 extra slag de baai bij Marigot te bereiken. Rond half 5 komen we aan en worden we door Erik en Karin van de Marelief verwelkomd. Leuk hen na bijna een jaar, we hadden hen de eerder ontmoet op Tenerife en Martinique, weer terug te zien.

Ons avontuur in Puerto Rico is teneinde. Was het nu eigenlijk echt Pech in Puerto Rico? Nee, zeker niet. We hadden Puerto Rico eigenlijk niet in ons lijstje van te bezoeken plaatsen staan maar het was vanaf Bonaire vanwege de wind op dat moment de enige haalbare bestemming. Uiteindelijk waren we blij verrast over de veelzijdigheid en vriendelijkheid van het land. Pech met de techniek is dus zeker geen pech in perspectief van onze reis. Puerto Rico is in vergelijking met de rest van de Caraïbische eilanden een door toeristen relatief onontdekte bestemming maar wat ons betreft een absolute aanrader!