Bermuda

Het laatste wat we zien van het Caraïbisch gebied is Anquilla. Varend tussen Anquilla en Scrub Island werpen we een laatste blik op Saint Martin. We hebben een mooie tijd gehad in de tropen maar verlangen ook naar wat verkoeling. Dat blijkt sneller te komen dan verwacht. De eerste dagen varen we met een matig windje en ruime koers. Als eerste worden de nachten kouder en krijgen we te maken met meer squalls dan we in de voorgaande maanden bij elkaar opgeteld hadden. De zeilpakken gaan weer aan en we duiken weg achter de buiskap. Na 3 dagen onderweg passeren we een koufront en varen we veel aan de wind. In de nacht neemt de wind vrijwel altijd af en genieten we van mooie zonsondergangen. Dag 4 komen we terecht tussen vele squalls met veel regen en onweer. Zowel het log als de dieptemeter krijgen kuren. Waarschijnlijk het gevolg van de onweersbuien. Dat wordt weer klussen in Bermuda.

Dag 7 krijgen we Bermuda inzicht. Het weer is de laatste dagen verbeterd en met het naderen van onze bestemming verdwijnt ook de vermoeidheid van de eerdere dagen. Een paar mijl voor aankomst worden we opgeroepen door de kustwacht met het verzoek om snelheid te minderen om ruimte te geven aan een oplopend containerschip waarop een loods wordt afgezet. Een beetje overbodig gezien de afstand maar aan de andere kant fijn dat er blijkbaar goed op je wordt gelet. Om 15.00 uur passeren we de boei SPIT en sturen we aan op Town Cut. Het kanaal wat toegang geeft tot Saint George’s Harbour. Na een kleine 900 mijl leggen we aan voor het kantoor van immigration om de visa te regelen en het havengeld te voldoen. Vanaf het moment dat we binnen varen doet Bermuda ons heel plezierig aan. Het ziet er allemaal fris en goed onderhouden uit en de temperatuur is aangenaam.

We zoeken een ankerplek in de baai en genieten van de rust. De volgende dag begint met het opruimen van de boot, inventariseren van de schade aan de apparatuur en natuurlijk doen we de was. St. Georges is een pittoresk plaatsje direct aan de haven een Engelse pub waar we genieten van een Guinness, cider en fish and chips.

De dieptemeter en log lijken definitief overleden en we besluiten alle oude ST60 apparatuur te vervangen voor nieuwe i70 klokjes van Raymarine. Deze blijken in Bermuda (net als alles) onbetaalbaar. Maar hiervoor hebben we een oplossing en dat is Kees (Boon). Kees zal in Bermuda de plaats innemen van Annette die de oversteek van Bermuda naar de Azoren graag aan zich voorbij laat gaan. We bestellen de spullen bij Dekker Watersport die een aanbieding van een complete set meters heeft en ons nog wat extra korting geeft. Alles wordt op tijd bij Kees in Hellevoetsluis afgeleverd en zal later door Kees vakkundig Bermuda worden binnen gesmokkeld :-). Helaas zijn de afmetingen van de nieuwe apparatuur niet gelijk aan de oude en moet er dus ook een nieuw teakhouten plaatje komen om ze definitief te huisvesten. Dit zal door Annette uit Nederland naar de Azoren worden meegebracht. Tekeningetje mee en IJtama doet de rest… Tijdelijk brengt wederom een deksel van een Ikea bakje uitkomst bij de montage van de meters.

De volgende dag arriveert ook de Jolly Seawitch en gezamenlijk bezoeken we de hoofdstad Hamilton. De busrit naar Hamilton is lang maar de moeite waard en geeft een goed beeld van het eiland. Hamilton is een mooi stadje met veel historische gebouwen uit de koloniale tijd toen de Engelsen het eiland bestuurden. Er zijn dan ook nog steeds veel Engelse invloeden pubs, yacht club etc. We maken er een flinke wandeling en op de terugweg lopen we nog even een supermarkt binnen. De prijzen zijn onvoorstelbaar hoog met als absolute winnaar een watermeloen voor $ 26!

Inmiddels nadert de dag waarop Annette even naar huis gaat. We lopen nog een rondje in de omgeving, eten oerhollandse pannenkoeken en Annette bereidt de nodige maaltijden voor de oversteek naar de Azoren. Gevacumeerd en ingevroren hebben we voor het grootste deel van de oversteek de warme maaltijden klaar. Geen overbodige luxe want het belooft een minder comfortabele oversteek te worden waarin we worden achtervolgd door lage druk gebieden die aan de lopende band ontstaan aan de oostkust van de VS. Dit vooruitzicht is de reden dat Annette, die veelvuldig zeeziek is, deze oversteek aan Kees en mij overlaat. Dit blijkt later een verstandig besluit en we blijken niet de enige boot die om deze reden in Bermuda een tijdelijke bemanningswisseling heeft.

Samen met Wichard van de True North en zijn opstapper voor de oversteek naar de Azoren besluiten we nog een tweetal duiken te doen. Een wrakduik en een bezoek aan het rif. Het was mijn eerste wrakduik en ondanks mijn claustrofobie een mooie ervaring. Wat wel tegenviel was de water temperatuur. Een extra shorty over mijn eigen duikpak was net voldoende om het vol te houden. Duiken in koud water hoeft voor mij niet meer. Voor eeuwig verziekt door de heerlijke watertemperatuur in de Carieb.

Vlak voor vertrek blijkt de pomp van het toilet te lekken en niet te repareren. Gezien de aankomende oversteek van ca. 10 dagen geen aantrekkelijke gedachte om zonder toilet te zitten. De enige plek waar een nieuwe pomp verkrijgbaar was bleek in Hamilton. Dus wederom de bus gepakt voor een tweede bezoek aan Hamilton maar nu in gezelschap van Kees, die op deze manier ook nog het nodige van Bermuda meekrijgt. We besluiten om Fort Hamilton te bezoeken. Dit hoog gelegen fort biedt een prachtig uitzicht over de omgeving en is indrukwekkend van omvang.

Een dag voor vertrek ronden we de inbouw van de apparatuur af en varen we een calibratierondje door de ankerplek, vullen de dieseltank en doen een inspectie van de tuigage. Tijdens het inbouwen van de apparatuur doet Kees nog een plezierige ontdekking. Sinds ons vertrek hadden we regelmatig last van “gerammel” tussen de binnen- en buitenschaal van het dek. Eindeloze zoekpartijen leverden niets op totdat Kees met zijn slankere arm tussen de 2 schalen voelt en een verdwaalde schroevendraaier tegenkomt. Hoelang deze er al heeft gezeten weten we niet maar in ieder geval is het er geen uit onze eigen gereedschapskist. Wel heel blij dat we nu van het irritante gerammel zijn verlost. Gelukkig blijkt verder alles in order en zijn we klaar voor vertrek naar de Azoren.

De volgende morgen staan we op tijd op om uit te klaren maar gezien de enorme rij voor immigration waren we niet de enigen die vandaag, na dagen wachten, als beste vertrekdag hebben voorzien. We vertrekken te samen met diverse boten die we al eerder hadden ontmoet en allemaal het plan hebben om naar de Azoren te varen.