Sint Maarten versus Saint Martin.

Einde van de middag komen we aan in de baai van Margot. Erik wacht ons op en leidt ons naar een vrije mooring en niet veel later zitten we met zijn vieren in de kuip meer dan een jaar aan ervaringen met elkaar uit te wisselen. Ondertussen kijken we uit naar de aankomst van de True North waarmee we uit Culebra zijn vertrokken. Enige tijd later arriveren ook zij en liggen we met de twee zusterschepen naast elkaar aan een mooring. Laat wordt het niet want het nachtje doorvaren eist zijn tol.

We kiezen bewust de Franse kant van Saint Martin omdat inklaren hier reuze eenvoudig is. Je pakt je dinghy naar “Ile Marine” de dichtstbijzijnde chandlery in Marigot en je vult het inklaringsformulier in, print het uit en levert het in bij een medewerker die er een korte blik op werpt en klaar is Kees…. Een stuk makkelijker dan aan de “Nederlandse zijde” waar het weer een heel formeel circus is.

De volgende ochtend ben ik al vroeg wakker. Annette is nog in diepe rust en ik besluit de dinghy naar Marigot te pakken. Een kort rondje door het centrum laat zien dat de orkaan van 2017 zijn sporen heeft nagelaten. Om eerlijk te zijn, het is er niet op verbeterd. Her en der zie je nog stormschade aan de huizen en het geheel ziet er minder verzorgt uit dan toen ik hier was in 2008. Ik besluit de heuvel naar het fort op te wandelen. Van daaruit heb je een mooi uitzicht over de baai en de lagune. De gebouwen onderweg naar boven zijn voor een deel niet meer gerepareerd na 2017 en de coronapandemie heeft aan de voortgang van het herstel ook niet meegewerkt.

Terug naar de boot wip ik nog even binnen bij de boulangerie. Verse croissants en baguette maken het ontbijt weer eens tot een waar feestmaal.

Inmiddels blijken hier veel bekenden te zijn neergestreken en we besluiten om een kleine reünie te houden in de Sint Maarten Jachtclub op het Nederlandse deel van het eiland. Dit blijkt nog een flinke tocht met de dinghy over de lagune. Onderweg ook nog diverse boten die de orkaan niet ongeschonden zijn doorgekomen. Na een gezellige middag met een hapje en een drankje in het donker weer terug richting Marigot. Een beetje op de tast door de lagune en dan proberen je eigen boot te vinden ergens tussen vele andere in het mooring-veld blijkt een uitdaging. Normaal hangen we bij dit soort gelegenheden een fel knipperend lampje onder de zonnepanelen maar dat zijn we deze keer vergeten.

Inmiddels is de boot aan wat onderhoud toe. Het display en de bediening van de stuurautomaat heeft het begeven, de laatste schakel van de ankerketting bij de bevestiging aan het anker is wat erg dun geworden en het vlot is inmiddels bijna een jaar over de keuringsdatum. Gelukkig is op Sint Maarten echt alles wat je kan bedenken te koop en is de dichtst bijzijnde watersport winkel op 5 minuten varen met de dinghy. Allereerst vervang ik de bediening van de stuurautomaat. Gelukkig blijkt de nieuwe beddenunit van Raymarine compatibel met de oude waardoor dit een eenvoudig klusje lijkt. Met de nadruk op lijkt want het blijkt dat de maten niet overeenkomen en dat ik een oplossing moet zien te vinden om de boel goed dicht te krijgen. Het deksel van een Ikea doos blijkt de oplossing. Hieruit fabriceer ik een passtuk waarna de rest kinderspel was en de stuurautomaat weer kan worden gebruikt.

De ankerketting blijkt van 8 mm dikte naar een kleine 6 mm te zijn vermagerd. Hier brengt de haakseslijper uitkomst. Ik besluit 5 schakels te verwijderen zodat er weer een corrosievrij stuk aan het anker kan worden bevestigd. Wat rest is de keuring van het vlot. Dit blijkt niet mogelijk op Sint Maarten, althans niet voor ons vlot. Aangezien het vlot inmiddels al meer dan 15 jaar oud is besluiten we een nieuwe te kopen. Gelukkig hebben we een steekkarretje aan boord want het blijkt een wandeling van 3 km te zijn en dat met een vlot van meer dan 25 kg bij een temperatuur van ca. 30 graden is een behoorlijke uitdaging. Het oude vlot schenken we aan Island Water World waar later een seminar wordt gegeven over het oversteken van de oceaan met een demonstratie van het gebruik van een reddingsvlot. Lekker opwekkend! Overigens blijkt ons vlot het als enige van de gedoneerde vlotten nog prima te doen…

We zijn nu bijna een week hier en hebben nog weinig ondernomen. We waren van plan naar St. Eustatius te varen om een oud-collega van Annette te bezoeken. Jolly woont daar met Ed en zij is directeur van de basisschool op het eiland. Van verschillende mensen horen we dat ankeren bij St. Eustatius op zich prima gaat maar dat je er eigenlijk altijd flink rolt. We besluiten daarom om de ferry te pakken. Hiervoor moeten we met de bus naar Philipsburg aan de Nederlandse kant. Het is zondag en als we aankomen in Philipsburg blijkt bijna alles gesloten te zijn. Zelfs een kop koffie blijkt voor 12 uur in de ochtend bijna niet verkrijgbaar. We lopen wat rond door het stadje wat, zolang je niet te ver van de kust wegloopt, er aantrekkelijk uitziet. Er wordt hard gewerkt aan de bestrating want het bezoek van Willem-Alexander en Maxima staat voor de deur. De orkaanschade is nog steeds ook hier zichtbaar.

Links boven een foto uit 2005, eronder dezelfde plek in 2023

Philipsburg

Eind van de middag stappen we aan boord van de ferry, een snelle catamaran, die ons via Saba naar St. Eustatius of in de volksmond Stacia zal brengen. De tocht blijkt extreem oncomfortabel. Er staat een flinke zeegang maar dat verhindert de kapitein niet om met 20 knopen tegen de golven in te beuken. Na niet al te lange tijd vult de cabine zich met de lucht van zeezieke passagiers. Gelukkig is elke stoel uitgerust met een flinke hoeveelheid zakjes… Gelukkig houden wij het droog maar zijn we maar wat blij als we er op Saba even uit mogen om de douane verplichtingen voor de twee eilanden te voldoen. Even frisse lucht en vervolgens met de helft van de oorspronkelijke passagiers door naar Stacia waar we laat in de avond arriveren. Jolly en Ed staan als ontvangst committee al klaar en rijden ons door pikdonkere weggetje naar ons hotel. Quill’s garden is een mooi gelegen hotel aan de voet van de vulkaan de Quill met uitzicht over zee.

De volgende ochtend worden we door Ed opgehaald. Annette gaat naar de school van Jolly waar de kinderen worden voorbereid op het bezoek van Willem A., Maxima en Amalia de volgende dag. Ik ga met Ed te voet op weg naar de top van de Quill. De Quill is een slapende Vulcaan van ruim 600 meter hoog. De laatste uitbarsting was ergens tussen 100 – 400 na Chr. dus veel zorgen heb ik me niet gemaakt. De krater is een mooi regenwoud en de ook de buitenkant van de vulkaan is flink begroeid waardoor we grotendeels in de schaduw lopen. Onderweg komen we veel heremietkreeften tegen. Deze beesten gaan helemaal naar de top en scharrelen lekker rond op de rand van de krater. Als de schelp te klein wordt laten ze zich de berg afrollen om op het strand een passende behuizing te zoeken. Maffe beesten. Op de top hebben we een prachtig uitzicht over vrijwel het hele eiland met in de verte Saba.

Uitzicht vanaf de Quill

We spreken af voor lunch af bij restaurant Para Mira en besluiten, na een korte wandeling door het stadje terug te gaan naar het hotel om gewoon even lekker niets te doen! We krijgen een van de auto’s van Ed en Jolly mee waarmee we de volgende dag de rest van het eiland verkennen.

De volgende ochtend rijden we eerst naar de duikschool om een duik voor de volgende dag te regelen. We lunchen in een lokale kroeg en bezoeken daarna Fort Oranje en komen terecht in de generale repetitie van de afscheidsceremonie voor de koninklijke familie. Goed oefenen nog :-)… We sluiten de dag af op Zeelandia Beach hier leggen zeeschildpadden hun eieren en het geldt dan ook als beschermd natuurgebied. Zwemmen is er verboden maar gezien de branding ook niet een echt geschikte plek daarvoor.

Het is 8 februari, de dag van het koninklijk bezoek. Annette mag met Jolly mee om de kinderen te begeleiden en moet vroeg op.

Ik heb wat meer tijd want moet me eind van de ochtend melden bij Scubaqua voor een duik bij Triple Wreck. Hier zijn tijdens een storm in de 18e eeuw een groot aantal schepen vergaan. Je duikt in een onderwatermuseum met her en der restanten van de schepen. Kanonnen, porselein, wijnflessen en ankers zijn nog terug te vinden en op de ballast van de schepen vind je koraal en sponzen met daarom heen een kompleet aquarium met veel verschillende soorten vissen. Geen moeilijk duik maar wel een die de moeite waard was. Helaas had ik geen onderwatercamera mee dus foto’s ontbreken.

Inmiddels zit de laatste dag op Statia erop. We eten nog een laatste keer met Jolly en Ed. Aangezien we morgen al heel vroeg op de boot naar St. Maarten moeten zijn overnachten we deze laatste nacht in The Old Gin House. Dit ligt op loopafstand van de ferryterminal. Het bezoek aan Statia, Jolly en Ed zit erop. We hebben genoten van hun gastvrijheid en van het mooie eiland.

We worden door Wichard opgehaald bij het dinghy dock in Margot. Tijdens onze afwezigheid hebben ze een oogje in het zeil gehouden op Janjorem. Helaas hebben ze een onaangename ervaring gehad tijdens onze afwezigheid. Ze zijn in de nacht overvallen en zijn er helaas zelf ook niet geheel ongeschonden vanaf gekomen. We voelen ons niet meer veilig op de ankerplek en besluiten te verhuizen naar de andere kant van de baai waar we ankeren vlak achter de marina. Het is allemaal wat verder weg naar de wal maar ook op ruime afstand van Sandy Ground, de wijk die nogal wat criminaliteit kent en waar vanuit de overvallers waarschijnlijk hun slag hebben geslagen.

Vlak na aankomst in St. Maarten hebben we Starlink besteld. Het getob met lokale sim-kaartjes en de trage verbinding via de Iridium Go op zee zijn we zat. Inmiddels zie je op steeds meer boten de Starlink antenne verschijnen en horen we vooral positieve geluiden. We ontvangen een bericht dat onze Starlink is afgeleverd bij Shrimpy’s. Dus gelijk in de dinghy gestapt om het nieuwe speeltje af te halen. Een uur later functioneert het spul. Wel moet er nog een definitieve plaats voor de antenne worden gevonden want los op het dek is geen ideale oplossing als je vaart.

De volgende dag vertrekken we met vier boten richting Happy Bay. Een mooie ankerplek een paar mijl verderop. Meer dan dat blijkt het ook niet te zijn en na een gezellige avond met BBQ op het strand gaan we terug naar Marigot. Daar aangekomen krijgen we het bericht dan Hans’ vader ernstig ziek is en nog een zeer korte levensverwachting heeft. Natuurlijk willen we snel terug naar Nederland maar waar laat je je boot? Alle marina’s liggen vol vanwege de Heineken Regatta. Via via horen we dat Ton Koolen een aantal moorings in de lagune heeft. Een telefoontje later hebben we een mooring waar we de volgende dag terecht kunnen. Ton biedt aan om ons te begeleiden door de ondieptes en we spreken af na de brug bij Sandy Ground. We krijgen een mooie plek naast de boot van Ton en Nikki en hij biedt aan ons de volgende dag naar de luchthaven te varen. Tijdens onze afwezigheid zal hij ook regelmatig de boot controleren en luchten. Wij zijn hen enorm dankbaar voor alles wat zij hebben gedaan! Aangekomen in Nederland overleed mijn vader helaas 5 weken later op 87-jarige leeftijd. Enkele dagen later keren we terug op St. Maarten. We blijven nog enige tijd aan de mooring van Ton en we proberen ons bootleven weer op te pakken.

Inmiddels hebben we aansluiting gevonden bij de JestX met Inge en Erik en Jolly Seawitch met Ruth en Jeroen. Zij zijn van plan om terug te keren naar Nederland en ook wij besluiten om naar huis te gaan. We brengen nog een aantal dagen in de lagoon door waarin we de boot voor de terugtocht bevoorraden en diverse “afscheidsborrels” met mede cruisers hebben. Al met al een fijne afsluiting van een vervelende periode.

JestX en Jolly Switch vertrekken en paar dagen eerder terwijl wij de laatste bootklussen afmaken. Zodra we daarmee klaar zijn vertrekken we ook naar Grand Case. Daar wachten we een geschikt weer window af voor de oversteek naar Bermuda. Gran Case blijkt een fijne plek om te liggen. Een goed beschutte baai en aan de wal een gezellig dorp met veel café’s en restaurants. Uiteindelijk liggen we nog ruim een week in Gran Case. We snorkelen bij de rots voor de ingang van de baai en genieten van de laatste Caraibische dagen.

Een dag voor vertrek reinig ik het onderwaterschip waarbij ik wordt vergezeld door een flinke barracuda. Daarna klaren we uit in Marigot en gaan we ter afsluiting nog naar een Nederlandse cruisersborrel in Dock 46. Terug in Gran Case hebben we nog een laatste schippersoverleg over het vertrek naar Bermuda. JestX besluit uiteindelijk om nog niet te vertrekken en vanuit St. Maarten rechtstreeks naar de Azoren te varen.